Home / Posts / Op weg naar Rotterdam

Op weg naar Rotterdam

4 uur ‘s-middags. Gerben is zowaar een keer op tijd bij Niels. Helaas kon dat niet gezegd worden van zijn lieftallige zusjes Dietske en Maaike en haar man Michel, want as usual zijn de Thoben’s altijd te laat en dus ook dit keer. Met enige humor hadden Niels, Michel (een andere Michel, beter bekend als Negeerdink) en ik het over hoe een en ander bij huize Thoben verlopen zou zijn.

“Micheeeeeeeel, kom nou, we moeten nu echt weg” roept Maaike, kom op nou, je weet dat we om vier uur hebben afgesproken en jij zit nog steeds in je boxershort op de bank te loungen. Mompel, mompel, vrouwen zeuren ook altijd, mopper terwijl Michel zuchtend en steunend opstaat om zich in zijn kleren te schieten. Hij maakt het humeur van zusje Maaike er niet beter op door en passent te zeggen dat hij nog moet tanken. Uiteindelijk arriveren ze een kwartier te laat, een prestatie op zich aangezien ze normaliter minstens een half uur te laat komen.

All is well that ends well luidt het gezegde en al snel rijden wij met twee auto’s richting Rotterdam om onze auto’s tijdig te parkeren bij Ahoy. Half zes hebben wij afgesproken bij de Sultan Lounge, een Turks restaurant vlakbij Ahoy dus ik rijd zeer rustig richting Rotterdam, mijn kilometerteller geeft tenslotte maar 150 kilometertjes per uur aan. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik nog steeds de Volvo van Michel in de verte rijden dus met een gerust hart houd ik die snelheid aan.

Tot….wij op de A15 zitten. Triiiiiiiiiing. Mijn telefoon rinkelt oorverdovend en ik zie dat het Maaike is die belt. Oei, not a good sign. Chagrijnig, geïrriteerd en in totale paniek schreeuwt ze bijna: “G…omme Gerben, waar moeten we af, we zijn jullie kwijt, waarom heb je ook zo hard gereden?” Rustig vertel ik dat ze de A16 moeten nemen en vervolgens de parallelbaan om afslag 24 te pakken, maar die mededeling maakte de paniek in de andere auto enkel groter want zij hebben juist de parallelbaan niet genomen….

Niels grijpt in en praat rustig tegen Maaike en legt uit dat wij wel doorrijden naar de A15 zodat ze ons kunnen inhalen. Met een gangetje van 80 rijd ik dus door, wachtend op het moment dat er een grote zwarte Volvo in mijn achterkijkspiegel opdoemt met een mopperende Maaike, maar niets van dat alles. Verbijtend kijk ik toe hoe vrachtwagens mij inhalen en er een oude opa met zijn rollater langs mij heen schiet (oke, dat laatste verzin ik er even bij).

Eindelijk zien we de Volvo opdoemen terwijl Michel ons nog vertelt hoe hard hij wel niet heeft moeten rijden om mij bij te halen. Een opmerking die ons bevreemdt aangezien zij maar 700 meter achter ons zaten. Het zal wel een staaltje van sterke verhalen van een boekhouder zijn….All is well that ends well, want rond klokslag vijf uur parkeren we onze bolides bij Ahoy om op weg te gaan naar Sultan Lounge.

Reacties