Home / Posts / English breakfast, schijnveiligheid en vertraging

English breakfast, schijnveiligheid en vertraging

Na een heerlijke lange nacht word ik om acht uur ‘s-ochtends wakker en ik weet eindelijk weer eens hoe het voelt om volkomen uitgeslapen te zijn. Heerlijk. Na een snelle douche zit ik om half negen aan het ontbijt en kijk ik met het nodige afgrijzen naar de meest ranzige zooi die geserveerd wordt voor een ontbijt.Dat Engelsen geen smaak hebben, bewijzen ze wat mij betreft enkel en alleen al door het typische ‘English breakfast’.

Naast ons zitten helaas ook twee Engelsen met borden zo volgestouwd met worstjes en weet ik wat nog meer dat het mij verbaast dat deze twee nog geen volkomen verstopte kransslagaders hebben. Na een croissant met moeite verorberd te hebben en een schaal met fruit is er dan gelukkig die o zo gewenste kop koffie en ook dat kunnen de Engelsen simpelweg niet zetten. “We proudly serve Starbucks coffee” staat er op de mok en als ik mijn lepel er in doe, zie ik de bodem van het kopje nog. Koffie die zo slap is dat het mij verbaast dat mijn kopje niet flauw valt.

Goed. Na een dag vol sessies is het wachten op de taxi die ons weer terug naar Gatwick brengt. Snel willen wij door de douane, maar dat loopt anders. Allereerst is er de lopende band waar wij onze spullen op moeten leggen inclusief onze schoenen die wij moesten uittrekken om on top of it all ook nog eens gefouilleerd te worden door een mannelijke beveiligingsbeamte…als het nu een aantrekkelijke vrouw geweest was…oké…om daarna bij de tweede controle te komen en weer moeten wij de inhoud van onze tassen laten zien.

Van tandpasta tot douchegel tot deodorant. Alles moest er uit en alles moest in een plastic zakje en als dat niet paste….dan moest je het maar weggooien. Met een iets lichtere tas konden we daarna eindelijk door na al die schijnveiligheidscontroles (want zeg nou zelf, met een auto vol Semtex kom je Engeland zonder problemen in en zelfs op Gatwick kun je met zo’n koffer met Semtex zo binnenlopen en deze in het winkelcentrum achterlaten).

Rustig hebben wij daarna nog een broodje gegeten en koffie gedronken om te zien dat het vliegtuig vertraging had en na die vertraging konden wij dan eindelijk terug naar Nederland en ook daar is vertraging doordat er maar een landingsbaan beschikbaar is en ik ben nog dankbaar dat we niet naar Rotterdam zijn gevlogen waar eerst nog sprake van was. Eenmaal uit het vliegtuig zien wij hordes en hordes chagrijnige mensen die moedeloos zitten te staren want ook zij hebben vertraging en niet zo’n klein beetje ook.

Eenmaal buiten valt het mij pas echt op hoe klam en drukkend warm het is in Nederland en gauw stap ik de auto in en zet ik de climat control aan om relaxed naar huis te rijden en daar nog te genieten van een biertje voordat ik ga genieten van een heerlijke nachtrust. Blij dat ik weer thuis ben!

Reacties