Onchristelijk vroeg opstaan!

Om het totaal onchristelijke tijdstip van 6 uur ‘s-ochtends kom ik aan op Schiphol (na om vijf uur ‘s-ochtends te zijn gestaan) om gelijk bij een of ander koffietentje de broodnodige koffie te bestellen, extra extra strong want het voelt alsof ik ‘slaapwandelend’ op Schiphol ben aangekomen.

Jan-Willem, mijn manager, komt zoals gebruikelijk laat aanzetten met big stories like “ik heb wel 200 gereden om hier nog op tijd te komen” en het valt me nog mee dat hij geen sterke verhalen heeft hoe hij over de vluchtstrook ingehaald heeft en tegen het verkeer is ingereden. Anyway, hij is ook hard toe aan koffie, maar het personeel van de koffiebar heeft het tempo er in zitten zoals ze er uit zien. Totaal onrepresentatief, sloom en ongeïnteresseerd dus we besluiten maar naar de gate te lopen zonder koffie.

….en we lopen…en we lopen…en we lopen terwijl we op het scherm de volgende mededeling zien “Gate closing”. Fuck it. Waarom moeten wij uitgerekend naar gate H2 lopen, het lijkt wel alsof we naar Den Helder moeten lopen en just in time komen we bij de gate aan om lekker relaxed te gaan zitten in de stoelen en ik moet zeggen, die stoelen van British Airways zijn een stuk ruimer dan van die prijsvechters.

Na een korte vlucht komen we om kwart over zeven Engelse tijd aan op Gatwick waar een Pakistaanse taxichauffeur ons al staat op te wachten die ons naar de Holiday Inn in Sutton moet brengen en na het nodige angstzweet tijdens de halsbrekende rit komen we veilig en veel te vroeg aan. Na de tijd gedood te hebben met de Blackberry (is het ding toch ergens goed voor) begint de sessie waar ik inhoudelijk niet op in ga, nou ja, anders dan dat interessante sessies afgewisseld werd met oer- en oersaaie sessies.

Eenmaal de eerste dag overleefd te hebben, besluiten we ‘s-avonds het allesbehalve bruisende centrum van Sutton in te wandelen waarbij ik me verbaas over de kleding van de Engelsen aldaar, het leger veel te jonge ouders en de dames die allen met O-benen lijken te lopen waar Jan-Willem en ik een theorie over hebben ontwikkeld (maar die niet gepubliceerd zal worden). Na tig gokkantoren en gokhallen gepaseerd te zijn, komen we bij het station van Sutton waar vlakbij een leuk grillrestaurant zit en onder het genot van een Duits biertje (die Engelse zooi is totaal niet te zuipen), een steak en verhalen vliegt de tijd voorbij.

Na het eten zijn we allebei echter zo gesloopt van de drukke periode op het werk en het vroege opstaan dat we terug besluiten te gaan naar het hotel om te genieten van een welverdiende nachtrust. Day one is over!