Ouch…

Na de vakantie kwam het door allerlei beslommeringen er niet van om te gaan sporten. Was het niet wat met werk dan wel het even helpen van Niels dan wel mijn vader die in het ziekenhuis is opgenomen. Allemaal redenen om vooral niet te gaan sporten, zeker omdat buddy Niels druk is met zijn huis en het uitzoeken van alle spullen.

Gisteravond ben ik echter weer wezen sporten bij Fitness First en dacht ik op eenzelfde tempo aan de slag te gaan als voor mijn vakantie (inmiddels een kleine maand geleden) en dat viel mij even vies tegen.

Met pijn en moeite en de nodige liters zweet wist ik mijn gebruikelijke training af te werken in alle rust aangezien de rest van Nederland voor de buis gekluisterd was i.v.m. de wedstrijd van Oranje tegen Roemenië.

De fietstocht naar huis was na het sporten toch een kleine lijdensweg van maar liefst 1,5 kilometer en toen ik eenmaal gedoucht languit op de bank lag met een prima biertje voelde ik de spierpijn in mijn benen al opkomen.

En dus stond ik vanochtend op met een prima spierpijn in mijn benen (alsof mijn spieren mij wilden zeggen: “Gerben, goed zo, je hebt aan jouw conditie gewerkt”). Al met al een teken om het sporten toch weer wat consequenter te gaan beoefenen!