Inglourious Basterds

De avond voordat Beatstad 2009 losbarst in Den Haag en een perfecte grauwe, donkere avond om een film te pakken, maar niet zomaar een film. Nee, de nieuwe Quentin Tarantino. Inglourious Bastards. Tussen de buien door lopen we van kroeg naar kroeg terwijl we optredens her en der in de stad letterlijk in het water vallen door de enorme plensbuien.

Bij de bioscoop aangekomen, blijkt dat Quentin voornamelijk het testosteron aanspreekt, want vrouwen zijn er nauwelijks bij de film. En zoals altijd bij films van Quentin Tarantino zijn de verwachtingen hoog en verwacht je een film van het kaliber Resevoir Dogs, Kill Bill of Pulp Fiction. Niet chronoligisch. “Onbegrijpelijke” scenes tot alle karakters weer bij elkaar komen in de grande en overmatig gewelddadige finale.

Zo’n film is het niet precies, maar dat maakt de film absoluut niet minder. Inglourious Bastards is net even iets anders dan dat ik verwachtte doch de 2,5 uur zijn voorbij gevlogen.

Gevatte dialogen, die worden afgewisseld door onverwachte geweldsexplosies waarin elke hoofdrolspeler het loodje kan leggen maakt dat Inglourious Basterds onvoorspelbaar en absoluut origineel is geworden. Een aanrader!