Van dat kleine is in de loop der jaren weinig over gebleven. In de loop der jaren is hij uitgegroeid tot een ‘beer’ van een vent waarbij mijn beide benen waarschijnlijk in omtrek tesamen nog niet hetzelfde voorstellen dan één been van hem. En dat allemaal door het baanwielrennen. Een sport waarin hij al langere tijd uitblinkt. Of het nu de 1 km tijdrit, sprint, keirin of de team sprint is. Zo werd hij afgelopen maart weer ‘eens’ wereldkampioen op de 1 km tijdrit. Een wereldprestatie.

En toen ik dus eenmaal googlede en ook even op wikipedia zocht, was er maar één conclusie….niet alleen is mijn neefje mij de baas op de fiets, maar ook nog eens op het wereldwijde internet. Hij heeft namelijk wel een eervolle vermelding op Wikipedia. En dat doe ik hem voorlopig nog niet na.

En de reden voor deze post? Zojuist kwam ik een werkelijk geweldig filmpje van hem tegen op YouTube (shit, zo ver ben ik ook nog niet) die ik je echt aanraad om te kijken. Wat een geweldig gezicht is het als hij eenmaal de titel binnen heeft, om hem helemaal kapot gefietst van de fiets zien af te stappen dat hij geholpen moet worden….onvoorstelbaar, kippenvel en weergaloos!

Echter, er is op dit moment wel een nieuwswaardig feitje wat ik graag wil melden op mijn website en dat is dat ik per 1 december vol enthousiasme begin aan een nieuwe uitdaging bij SDU. Ik ga daar namelijk aan de slag als manager applicatiebeheer.

In de tussentijd werk ik bij Springer Science & Business Media & Bohn Stafleu van Loghum ook nog eens aan een geweldig nieuw concept in de gezondheidszorg dus ik hoef mij zeker niet te vervelen.

Over en uit voor nu!

Vandaag hebben wij namelijk te horen gekregen dat mijn vader maligne mesothelioom heeft. Een kwaadaardige vorm van kanker als gevolg van asbest waar geen behandeling voor mogelijk is.

Vreselijk nieuws dus en binnen enkele dagen zal de website www.familiedijkgraaf.nl online staan waar je meer informatie kunt vinden.

Ik ben in ieder geval intens verdrietig door dit nieuws en het feit dat ik mijn vader, de man die ik bewonder en van wie ik houd, zal gaan verliezen.

Zo’n fitnesser die iedere maand dat veel te hoge bedrag van zijn rekening geïncasseerd zag worden zonder gebruik te maken van de diensten. Het was een mooie, zorgeloze tijd. Poolen wanneer ik wilde, terrasje wanneer ik wilde of gewoon lekker op de bank hangen met de tv aan.

Toch miste ik het fitnessen. Ik miste die chagrijnige gezichten van al die fitnessers die zich tijdens de work-out afvragen: WTF doe ik hier? Waarom werk ik mij in het zweet? Een vrouw of man heb ik al dus waarvoor doe ik het? En waarom heb ik na tig keer nog steeds niet dat wasbordje?

Althans, ik denk dat zij dat denken en om eerlijk te zijn: ik kan niet zeggen dat ik met een grote grijns op die apparaten mij uitleef. Ik houd mij voor dat ik het doe voor mijn conditie en ik “dwing” mijzelf om iedere week de oefeningen weer die stap zwaarder/langer te maken. Progressie. Combinaties van kracht- en conditietraining.

En nu, weken later, merk ik echt het verschil. Meer energie, voldaan doch energiek na het sporten, alle werkzaken uit mijn hoofd gesport en een duidelijk teken dat de luiheid en biertjes van de afgelopen tijd er vanaf gesport raken.

En dus, na een slordige 400 euro verspild te hebben, ben ik ook weer één one of the guys. In zichzelf gekeerd. Zwetend. Zich keer op keer afvragend: “Waarom”? en uitkijkend naar het moment van vakantie waarbij de torso ontbloot kan worden en de mooie dames zich vergapen aan dat geweldige lijf…

Bij de bioscoop aangekomen, blijkt dat Quentin voornamelijk het testosteron aanspreekt, want vrouwen zijn er nauwelijks bij de film. En zoals altijd bij films van Quentin Tarantino zijn de verwachtingen hoog en verwacht je een film van het kaliber Resevoir Dogs, Kill Bill of Pulp Fiction. Niet chronoligisch. “Onbegrijpelijke” scenes tot alle karakters weer bij elkaar komen in de grande en overmatig gewelddadige finale.

Zo’n film is het niet precies, maar dat maakt de film absoluut niet minder. Inglourious Bastards is net even iets anders dan dat ik verwachtte doch de 2,5 uur zijn voorbij gevlogen.

Gevatte dialogen, die worden afgewisseld door onverwachte geweldsexplosies waarin elke hoofdrolspeler het loodje kan leggen maakt dat Inglourious Basterds onvoorspelbaar en absoluut origineel is geworden. Een aanrader!

En dus reden wij op maandag naar Brugge, nog lekker toerend over de Nederlandse snelwegen totdat wij de grens met België passeerden. Als een donderslag bij heldere hemel worden de wegen dan weer dramatisch slecht en is de algehele beleving er één van armoedig.

Slechte wegen, lelijke gebouwen en veel in vervallen staat en zelfs industrieterreinen dingen mee naar de hoofdprijs van het lelijkste en meest vervallen gebouw. Uiteraard gezien door de ogen van een Nederlander doch kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat wij het in Nederland toch allemaal een stuk beter en netter voor elkaar hebben (een uitzondering daargelaten natuurlijk).

Dat de Belgische wegen slecht zijn, zal velen bekend in de oren klinken (alhoewel de route vanuit Maastricht richting Zuid-Frankrijk een stuk verbeterd is de afgelopen jaren) doch vraag ik mij af waarom dit zo is. Weet jij het?

Deze Amerikaanse drugskruisvaarders zouden maar al te graag willen dat Nederland niet bestond, maar omdat ze zelfs zo’n klein land niet van de kaart kunnen laten verdwijnen, zit er weinig anders voor ze op dan hun eigen ‘feiten’ te verzinnen. Zo ook in de fragmenten van deze video. Fragmenten die uiteraard van commentaar (feiten) zijn voorzien door een Nederlander.

Illustrerend over hoe de Amerikanen de feiten omdraaien en eigen waarheden creeëren. De achtergrond van deze morele ideologie van de VS versus ons eigen drugsbeleid wordt in dit artikel mooi toegelicht op het CEDRO (centrum voor Drugsonderzoek).

En passent wordt ons verwerpelijke seksuele gedrag ook nog even aangehaald. In dit kader is het leuk om even wat opmerkelijke verboden uit Amerika te citeren:

In de Amerikaanse staat Minnesota is het officieel nog altijd verboden om naakt te slapen. Minnesota is echter niet de enige staat met opmerkelijke verboden. In Georgia mogen bijvoorbeeld geen seksspeeltjes verkocht worden en in Arizona mag men niet meer dan twee dildo’s in huis hebben. Orale seks is in verschillende staten ook verboden en in Florida is het officieel zelfs verboden om de borsten van een vrouw te kussen (bron: Historiek.net). Met dit soort verboden wordt de VS gelijk een stuk minder interessant niet dan?

Wat Amerikanen kunnen, moeten wij als Nederlanders toch beter kunnen dus bij deze de uitdaging om jouw waarheid over de Amerikanen te creëeren. Het maakt niet uit of het waar is, of het op feiten gebaseerd is of niet als het maar jouw waarheid is.  Post het in de comments en wie weet maak ik er wel een prachtige post van.

En daardoor loopt de pot nog verder op tot de ontknoping daar is. Met een achteloos gebaar en de melding “dank jullie wel jongens” gooit de Bultmeister zijn kaarten op tafel. Een prachtige full-house wat bij Jan-Willem tot een vloek leidt, want hij heeft al verloren.

Terwijl de Bultmeister aanstalten maakt om de pot de zijne te maken, gooit Martijn zijn kaarten op tafel en wat er daarna gebeurde, valt in de categorie ‘Priceless’ en zou in slow-motion nog eens herhaald moeten kunnen worden.

Want ook Martijn heeft een full-house en een hogere dan die van de Bultmeister. Die harde realiteit dringt als een mokerslag binnen bij de Bultmeister. Met een vloek, een zucht en een wanhopige en zwaar teleurgestelde blik laat hij zijn hoofd hangen in uiterste wanhoop.

Want tegen Martijn was dit keer niets opgewassen en hij was dan ook de dik verdiende winnaar. Met een prima BBQ, gezelligheid en meer dan voldoende drank was dit weer een uitermate geslaagde pokeravond, -nacht en -ochtend.

Een persoon die zich volledig liet herbouwen, zijn huid die van zwart met de jaren blanker werd, die sliep in een zuurstoftank en allerlei gekke capriolen heeft uitgehaald.

Het is natuurlijk Michael Jackson en het feit dat hij dood is, vind ik zelf niet noemenswaardig, want ieder medium heeft het er al over. Wel vind ik de rol van de nieuwe media (alhoewel ik het tegenwoordig wel schaar onder gevestigde media) uitermate interessant.

Twitter crasht onder de enorme toestroom door de dood van Michael, nieuwssites die onbereikbaar zijn en een ruzie op Wikipedia. On top of it all ook nog Google die dacht dat het om een hackersaanval ging en internetgebruikers een foutmeldingspagina serveerde bij zoekopdrachten op Michael Jackson.

Op piekbelastingen zijn de nieuwe media nog niet berekend doch wie had ooit gedacht dat de dood van de king of Pop zo’n toestroom zou veroorzaken op het wereldwijde web? Het is nou niet dat hij de afgelopen jaren ook maar enige noemenswaardigse muziek heeft gemaakt. Toch?

In ieder geval even geen beurscrisis, economische neergang en reorganisaties waar we de afgelopen maanden mee zijn doodgegooid.